Basisproducten: Turf

Uw eerste reactie zou kunnen zijn dat turf hier niet thuishoort. Gedurende ongeveer 1000 jaar tot en met de 1e helft van de 20e eeuw werd de turf gegraven, afgevoerd en opgestookt.
Als u heel intensief gaat zoeken zult u nog een restje aantreffen. Maar het was in het verleden de basis voor het ontstaan van de Groninger veenkolonieën. Na 1600 ontstonden de veenkoloniale dorpen zoals Hoogezand, Veendam en Stadskanaal.
Op de
export website zult u weinig of niets meer tegenkomen over turf. Voor de geschiedenis:
turf en de veenkolonieën.
Aardgas
Het aardgas in Nederland, als vervanger van turf en kolen, komt ook uit de Groninger bodem. De aardgasreserves van het Groninger veld, circa 2.700 miljard m3, worden in rap tempo verbruikt. En misschien rijden over een aantal jaren onze auto's ook op aardgas zie
alle info over rijden op aardgas. Voor meer informatie zie de geschiedenis van het landschap
Groningen.
Electriciteit
In de jaren negentig van de 20e eeuw is de Eemshavencentrale uitgebreid tot één van de grootste centrales van Europa.
Totaal nu 5 produktie-eenheden. Na de fusie is de naam nu Electrabel Eemscentrale, gevestigd in België.
TenneT, de landelijke netbeheerder voor de hoogspanningsnetten, heeft een aanvraag ingediend bij de dienst uitvoering en toezicht Energie (DTe) voor de aanleg van een hoogspanningskabel tussen Nederland en Noorwegen.
Dit kan de marktwerking op de elektriciteitsmarkt bevorderen, en de stroomprijzen in de piekuren zullen dalen, hetgeen vooral gunstig is voor bedrijven met een ongunstige piek/dal-verhouding.
De besluitvorming over de aanleg van de kabel is op 24 december 2004 afgerond. De kabel kan in 2008 in bedrijf zijn.
Metselsteen
In het begin van de 20e eeuw kende de provincie Groningen circa 80 steenfabrieken. Deze zijn in de jaren daarna,
tot circa 1990, bijna allemaal verdwenen.
Er bestaan (jaar 2002) nog 2 fabrieken: Fimonsteen Hijlkema in Delfzijl en Strating in Oude Pekela.
De oorzaken van het verdwijnen van bijna een complete bedrijfstak zijn m.i. de beperkingen in
de afgraving van klei, verandering van de vraag en vertraging in de toepassing van technische vernieuwing en schaalvergroting om rendabel te blijven.
In de twaalfde eeuw begon hier de Groninger baksteenproduktie in de vorm van de kloostermoppen (de vorm van de toen gebruikelijke tufstenen door de geestelijke bouwmeesters). Het eerst gemaakt door de monniken bij de klooster- en kerkenbouw terwijl men het water keerde door de aanleg van dijken. De oudste Groninger baksteen, uit de 12e eeuw, is te zien aan de kerkjes van Marsum, Oosterwijtwerd en Eenum.
Het merk fimonsteen had een goede naam: Fimonsteen Delfzijl in de
de baksteenindustrie.
De steenfabriek van J. Hylkema in Delfzijl werd museum en speelplaats. De resten van een aantal andere steenfabrieken zijn nog te herkennen. Zo staan langs aan het Damsterdiep en het Winsumerdiep een aantal overblijfselen zoals Rusthoven bij Ekenstein. Het is in bezit genomen door de natuur en de kunstenaars (2001). Mooi van lelijkheid zou je kunnen zeggen.

De woningen in het Reitdiepdal bij Groningen.
Groninger dagblad woensdag 11 juli 2001:
Steenfabriek Strating in Oude Pekela begint donderdag aan het afvoeren van 25.000 ton klei
uit het Reidiepdal in Groningen. Deze klei komt terug als drie miljoen klassiek rode Groninger
bakstenen waaruit ter plekke bijna driehonderd luxe woningen worden opgetrokken. Wonen in huizen
gemaakt van de eigen ondergrond. De gemeente Groningen noemt het recycling op z'n best.
In het woningbouwplan zijn veel waterpartijen gesitueerd, zoals een grote jachthaven met meer dan
tweehonderd ligplaatsen. De uit te graven klei bleek uitermate geschikt om hoogwaardige stenen
van te bakken. De enorme bulk klei wordt in bijna duizend ritjes met de vrachtauto van Groningen
naar Oude Pekela vervoerd. De gemeente is blij dat niet alle afgegraven klei voorgoed hoeft te worden afgevoerd en dat nu elders minder klei-ontgronding hoeft plaats te vinden.
Steenindustrie Strating.
Zout

Luchtfoto
Chemie Park Delfzijl
De ontdekking van Groninger zout en aardgas in de vijftiger en zestiger jaren van de 20e eeuw leidde tot de vestiging van vele internationale bedrijven in Delfzijl. Deze bedrijven vormden samen een industrieketen door de onderlinge overname van halfprodukten en dienstverleningen. En groeide daarmee uit tot het Chemie Park Delfzijl.
Het bestaat momenteel uit 12 bedrijven met (direct) een personeelsaantal van circa 1300. En de ontwikkeling van die keten gaat door hetgeen blijkt uit de investeringen in een nieuw elektrolysebedrijf en een nieuwe productie-eenheid. Zie het overzicht op de website van het Chemiepark Delfzijl.
Het belangrijkste betrokken concern is nog altijd Akzo Nobel. Andere betrokken bedrijven zijn Joint Ventures met Dynea, DSM, Essent, Tosoh en Tetra. Daarnaast Teijin Twaron en Brunner Mond.
Aluminium

Het hart van het bedrijf.
Sinds 1966 is in Delfzijl de
aluminiumsmelter in Nederland gevestigd. Sinds 2000 heet de nieuwe eigenaar Corus (voorheen British Steel) gevestigd in de UK. Met een investering van f 200 mln in 1999 is de smelterij naar de nieuwste stand van productietechniek en milieueisen gemoderniseerd. En in de jaren daarna zijn aanzienlijke verbeteringsinvesteringen in transformatoren en machines uitgevoerd.
Niet onvermeld mag blijven de ontwikkeling van een
Metalpark in Delfzijl
waar reeds enige bedrijven in de afgelopen jaren zijn gevestigd.
Magnesium
De magnesiumfabriek is sinds 1979 gevestigd in Veendam, vanaf 1994 heet dit bedrijf Nedmag.
Op circa 2.000 meter diepte wordt Magnesiumzout (500 kt) gewonnen. Geproduceerd wordt magnesium chloride,
150 kt high purity DB magnesia en afgeleide compounds.
Aandeelhouders zijn de NOM, de Group Lhoist S.A. en het management. De vestiging is zeer gunstig gesitueerd, bovenop
de grondstoflocatie met een goede afvoer via water/rail en weg.
Magnesia van Nedmag